Daha bisiklete bineceğiz

0
721

Aradan geçen bir hafta içerisinde tam anlamıyla iyileşmenin yanında bir yaş daha büyüdüm. Üstelik hatırladığım ilk doğum günlerimden bu yana benim için o gün hep heyecan ve neşe dolu geçmiştir. Hep açılacak hediye paketleri, üflenecek mumlar, yaş biraz ilerleyince düzenlenecek sürpriz partilerin coşkusu…

nesrin-bisiklet3
Hem de öyle tek bir günde değil; aileyle ayrı, sevgiliyle ayrı, farklı arkadaş gruplarıyla ayrı ayrı kesilen pastalar… Ne de olsa deliye her gün bayram:) Hem iki pasta fazladan kesilip mumları üflenince de fazladan yaş almıyorsun ya… Gerçi hala şüphelenirim, “acaba üflemesem mi?” diye, duraksarım bir süre, sonra üflerken tutacağım dilekleri düşünüp bir çırpıda söndürüveririm o mumları.

nesrin-bisiklet5“Goodmorning Vietnam”

İşte tam da ben mum üfleme telaşındayken, hala kesilecek pastalarım bitmemişken ve hala önümde sürpriz partiler varken, bir sabah, anneciğimin hemen yanı başında gözlerimi açtım. Artık çoğumuzun gözünü açar açmaz yaptığı gibi elimi telefona attım. Ve ilk gördüğüm şey “RIP Robin Williams” oldu. Yataktan birden bire doğruldum ve “Robin Williams…” diyebildim. Sadece bir isim. Haftada en az bir kere, neşeyle uyandığım bir günde hep “Gooooooodmorning Vietnam” diyerek taklit ettiğim adam! Annem “Olamaz!” diyebildi sadece. Verdiğim tepkiden anlamıştı arkasından gelecek sözcüğü… Bense panikle doğru olmadığını kanıtlamaya çalışıyordum, ama nafile bir uğraştı.

nesrin-bisiklet4“Ölü Ozanlar Derneği”

Şimdi sana oturup filmlerinden, başarılarından, ödüllerinden bahsetmeyeceğim, çünkü zaten her yerde boy boy ölüm haberinin yanında bu bilgiler de verildi. Verilmeyen detaylara da sen zaten internetten ulaşabiliyorsun. O nedenle ben kendi hislerimden bahsedeceğim biraz.

Ben onu ilk olarak “Dead Poets Society” (Ölü Ozanlar Derneği) filminde izledim. Ve o ilk haberi gördüğümde de gözümün önüne gelen tek görüntü, bu filmdeki bir sahneydi. Robin Williams, idealist bir öğretmen ve sınıfta bir sıranın tepesinde hayatı öğretiyor. Evet, hayatı! Ders anlatır gibi, edebiyat dersi verir gibi hayat dersi veriyordu öğrencilerine ve elbette bana… İşte tam da doğum günü telaşım içerisinde onun gidişi de hayatımdaki bütün gidişler gibi, bir ders belki benim için…

[pull_quote_center]Şimdi kafamda tek soru: Peter Pan nasıl ölebilir ki?[/pull_quote_center]

“Ölemez elbette, mümkün değil yok olması, uçup gitmesi…” derken bir yeni gün daha doğdu. Hayat bütün hızıyla devam ediyor ne de olsa…

O yeni günün akşam saatlerindeyse ben yine yıkılmış bir gidişe daha tanık oluyordum. Süleyman Seba! Daha önce de yazmıştım, futbol, sevgilime şirin görünmek için ilgilendiğim bir şey biraz da. Öyle çok tutkunu değilim, çok anladığımı da söyleyemem. Üstelik Beşiktaşlı bile değilim. Ama işte, tam da bu yüzden çok üzüldüm. Çünkü O, bütün renklerin üzerinde bir adam… Bütün tribünlerin ve yöneticilerin örnek alması gereken…

Ve…

nesrin-bisiklet2Sevgilimle konuşurken bu hafta ne yazacağımı bilmiyordum, ama hayat yine bana konu verdi deyiverdim… Dur durak bilmiyor hayat çünkü…

Evet iki sevdiğim insan, tam da ben ne yazacağım diye düşünürken buralardan gitmeye karar vermişti. Gitmeselerdi de ben konusuz kalsaydım keşke. Hiç yazmasaydım hatta… Ama aynı dünyada biraz daha ayı oksijeni solusaydım onlarla birlikte…

Bunları düşünürken sevdiğim başka bir giden geldi aklıma. Tam da doğduğum gün ondan bir alıntı yapıp paylaşmıştım. İşte o adam, Cesare Pavese der ki; “Yaşanılacak bir yaşam vardır. Üzerine binilip dolaşılacak bisikletler vardır. Yürünecek yaya kaldırımları ve tadına varılacak günbatımları vardır.”

Ve bu dünya üzerinde çaresi olmayan hiçbir dert tasa yok, olmamalı. Dostların ve ailen yanında olduğu sürece sen, bu hayattaki bütün zorluklarla başa çıkmayı bilecek kadar güçlüsün demektir. Çünkü daha dünyanın dört bir köşesinde binecek bisikletlerimiz ve yürünecek yaya kaldırımlarımız var, üzerine çıkacağımız okul sıraları, sabahları neşe içerisinde, avaz avaz günaydın diyeceğimiz günlerimiz var. Peşinden koşulacak futbol topları, arkalarından tezahürat yapılacak renklerimiz var…

Biz nefes aldıkça, onlar yaşamaya devam edecekler çünkü… Huzur içerisinde…

nesrin-bisiklet1Fotoğraf: NESRİN YÜCETÜRK

 

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here